Onze eerste werkdag. Om kwart over vijf loopt de wekker af. Opstaan, douchen, aankleden. Om zes uur naar de ontbijthal. De meesten zijn al aanwezig. Weer zo’n overheerlijk tropisch ontbijt naar binnen gewerkt, met tot slot drie koppen koffie om wakker te worden. Om hals zeven vertrekt de bus. Tenminste, dat is de bedoeling. Een drietal leerlingen denkt daar kennelijk anders over. Ze zijn niet uit bed te branden en daardoor vertrekken we ruim een kwartier te laat. Hierdoor komen we in de ochtendfile terecht. Jawel, file in Paramaribo. Die we nog gehoopt hadden te kunnen ontlopen. Naar verluidt, een dagelijks terugkerend fenomeen in Paramaribo. Iedereen komt op vrijwel dezelfde tijd in het centrum aan en in een mum van tijd slippen daar de wegen dicht. Ik krijg bewondering voor de rijvaardigheid van onze buschauffeur, hier in Suriname chef genoemd, want hij ziet kans elk gaatje en kiertje te benutten om doorheen te slippen. Het gaat af en toe nog maar net goed. Maar het is duidelijk, dat ook het wegennet in Paramaribo niet berekend is op het moderne woon-werkverkeer. De chauffeur vertelt vol trots, dat er vorig jaar maar 84 doden zijn gevallen in het verkeer. 84 op een bevolking van een half miljoen! In Nederland zijn dat er, geloof ik, zo’n 150 op een bevolking van 17 miljoen.

Tijdens de rit krijgen de drie dissidenten in het openbaar een stevige uitbrander van de collega’s van het Corlaer College. Heel timide beloven ze beterschap.

De school ligt net buiten Paramaribo in Wanica. Dankzij de voortreffelijke rijeigenschappen van onze chauffeur, verloopt de rit van ongeveer 15 km verder “voorspoedig” en zijn we ondanks de vertraging keurig op tijd voor de vlaggenceremonie. In Suriname begint elke schoolweek met het hijsen van de vlag op het schoolplein en het zingen van het volkslied. Daarbij is de hele school verzameld rondom de vlaggenmast. Hiertoe begint op maandag de school dan ook 10 minuten eerder, om half acht, en ook wij worden geacht daarbij aanwezig te zijn. De overige dagen van de week kan volstaan worden met het hijsen van de vlag door drie leerlingen, waarbij de rest van de school niet aanwezig hoeft te zijn.

Na de ceremonie wordt er kennis gemaakt met de 13 leerlingen van de Anton Resida school. Dat gebeurt door middel van de bekende spelletjes op het schoolplein. Ook met docenten en staf wordt kennisgemaakt.

Dan krijgen we in de bibliotheek (een leegstaand klaslokaal met een behoorlijke verzameling Nederlands- en Engelstalige boeken) een hernieuwde kennismaking en worden de 26 leerlingen ingedeeld in 4 groepen, die elk na de pauze in het kader van het ondernemingsplan tenminste 20 vragen moeten bedenken voor de twee ondernemers die voor dinsdag zijn uitgenodigd. Dat gaat in het begin nog helemaal niet zo soepel: ze zitten elkaar enigszins schaapachtig aan te kijken, maar niemand durft het voortouw te nemen. Na wat aandrang van de docenten begint er toch langzamerhand wat op gang te komen en lukt het ze waarachtig wat vragen op papier te krijgen. Na een uur wordt er dan een evaluatieronde gedaan, waarmee deze eerste dag tot een einde komt.

In Suriname eindigt namelijk de schooldag om kwart voor één, net voor de grote hitte van de middag.

Na de school zijn we teruggereden naar Paramaribo en in het centrum uitgestapt. We zijn gaan lunchen in eetcafe “Zus en Zo”, gelegen achter de Palmentuin. De leerlingen zagen daar nog een grote leguaan, van wel zeker 80 cm lengte, in een boom zitten.

Na de lunch zijn we door het Palmenbos terug gelopen naar het hotel. De rest van de middag was vrij invulbaar. De dag werd afgesloten met een diner in het Indonesisch restaurant Jawa.