Vandaag voor het laatst naar de Anton Resida School. De leerlingen zijn een kwartiertje eerder opgestaan, want zij hebben gisteravond nog een afscheidsdans ingestudeerd en dat willen ze vanochtend bij het ontbijt nog een keer oefenen.

Vandaag moeten er knopen worden doorgehakt. Er moeten bindende afspraken gemaakt worden over de functieverdeling binnen de webshop. De beide docenten van het Corlaer geven nog even een snelle verhandeling over het takenpakket binnen de webwinkel. Maar al snel blijkt dat de webwinkel waarschijnlijk alleen in Nederland zal aanslaan en niet in Suriname. Niet alleen is kopen via internet in Suriname een vrij onbekend verschijnsel (niet veel mensen in Suriname hebben trouwens thuis een computer, laat staan internet), maar zijn ook betalingen anders dan contant een onbekend begrip. Pinnen kan slechts in een zeer beperkt aantal winkels en online betalen doet men al helemaal niet. Ook met de creditcard kun je in Suriname niet uit de voeten. Daarom wordt besloten voor Suriname alternatieve afzetkanalen, zoals marktkramen of stands in bestaande winkels te ontwikkelen. Besloten wordt de organisatie op te splitsen in twee delen: een Surinaams deel en een Nederlands, beide onder leiding van een directeur (= de schooldirecteur), bijgestaan door een (leerling-)directeur/supervisor. Daaronder komen de afdelingen inkoop, verkoop, voorraadbeheer en financiële administratie. Elke afdeling krijgt drie à vier personeelsleden, waarvan er één wordt aangewezen op de contacten naar de overige afdelingen te onderhouden. Voor het Nederlandse deel geldt een dubbelstructuur: een keer ingevuld door leerlingen van het Corlaer College en een keer door leerlingen van Hilfertsheem-Beatrix. Hoe dit in de praktijk moet gaat uitpakken zal nog een punt van discussie moeten zijn, later in Nederland. Met deze functieverdeling komt er een einde aan deze serie Surinaamse contactbijeenkomsten. Hierna zal de ontwikkeling verder thuis worden voortgezet in schriftelijk, telefonisch en digitaal contact met de zusterorganisatie.

Na de pauze begon de afscheidsceremonie. Hiervoor had de Anton Resida School een grote partytent en een geluidsinstallatie geregeld. Onze leerlingen mochten als eerste hun dans-act opvoeren, waana de Surinaamse leerlingen een afscheidsact in traditionele klederdracht opvoerde. Tot slot zou de directeur nog een skypecontact hebben met Bob Hofman die elders in een trainingscentrum zat. Dit zou dan via de beamer te volgen moeten zijn. Maar hier liet de techniek ons in de steek. Door een mankement in de lange netwerkkabel was het niet mogelijk een verbinding op te bouwen. Helaas. Maar de leerlingen bleken dat helemaal niet erg tevinden. Zij hadden meer belangstelling voor het hierna volgende dansfestijn op merengue- en salsamuziek. Tot slot werd door het docentenkorps onderling nog persoonlijk afscheid genomen.

De avond hebben we afgesloten een diner in het roti-restaurant pal naast fort Zeelandia.

Zoals gebruikelijk in Suriname was het eten heerlijk, maar, en dat was mij ook al bij eerdere gelegenheden opgevallen, het vlees bevat onnoemelijk veel botjes en botstukjes. Net alsof ze de kip met een hakbijl in stukken hakken. Filet, dat ik steeds meer ga waarderen, schijnt hier een volstrekt onbekend begrip te zijn. Aan de vulgraad van de borden van de anderen te zien toen wij weggingen, waren zij dat kennelijk roerend met mij eens. We wandelden terug naar het hotel.