De dag dat we naar Suriname gaan, begint relaxt: wekker op tijd gezet. Genoeg tijd om alles bij elkaar te rapen en het huis netjes achter te laten. De keuze uit de busvertrektijden is 2 minuten vóór en 2 minuten na 8 uur; we kiezen voor de eerste optie die via de bus naar Hilversum ons met de trein naar Schiphol zal brengen. Het eerste misverstand dient zich aan: ik ben gewend tijden uit te printen met vertrektijden vanaf huis. Als het kwart voor 8 is, wordt het dus toch nog stressen, omdat met een zware koffer sjouwen toch vertragend werkt. Henk rommelt nog wat binnen, ik sta buiten te wachten. Als Henk uiteindelijk de deur achter zich terugtrekt en de zwaarste koffer meetilt over de gladde brug klinkt er opeens een plof: Henk glijdt uit en valt: het valt mee, maar je kunt niet met vieze handen in Suriname aankomen, dus die moeten eerst gewassen worden. De minuten tikken intussen door. We hebben koffers met wieltjes, maar een goede verstandhouding met de buren is belangrijk. We tillen de koffers op en beginnen te lopen. Na anderhalve straat ligt onze arm er half uit, dus toch maar op wieltjes rijden. Daarna weet dus half Huizen dat we op weg naar Suriname zijn: een enorm gedender van onze met zomerkleding gevulde koffers vult de straten op deze kille en regenachtige zaterdagochtend in januari. We horen de klok 8 uur slaan. Als de bushalte nog maar een paar stappen lopen is, rijdt de bus van 2 minuten over 8 voorbij. Ik loop terug en we besluiten het vakantiegevoel naar ons toe te trekken: we vertrekken per auto richting Schiphol.

Op Schiphol lijkt alles volgens procedures te verlopen, tot we bij het onderwerp visum aankomen. Deze is op de valreep door Suriname vervangen door een toeristenkaart die op de dag van vertrek gehaald kan worden, althans, dat is ons verteld. Navraag leert echter dat het zaterdag is en er geen toeristenkaarten worden verstrekt. ‘Er schijnt een grote groep leerlingen ook in de problemen te zitten’. Dat voorspelt weinig goeds. Bob, de organisator van de reis, zit nog in een file. Verdere navraag leert dat het probleem niet bij de zaterdag, maar bij ons reisdoel gezocht moet worden. Bob zal uitkomst brengen. Intussen slaat bij mij ook de twijfel toe: op College De Brink heb ik als reden van afwezigheid naar kinderen ‘een zakenreis’ genoemd: we gaan een webwinkel starten. Maar mijn collega’s daar hebben het steeds over ‘een leuke vakantie vieren’ als ik afscheid neem. Mij wordt zelfs dringend geadviseerd de laptop thuis te laten en te gaan genieten van een welverdiende rust samen met mijn hardwerkende man. Op Hilfertsheem worstelt men het meeste met deze reis: eerst wordt er zorg over uitgesproken hoe deze reis naar andere collega’s toe ‘verkocht’ moet worden en in de personeelsinfo wordt gecommuniceerd dat we ‘heel hard gaan werken’. Eerst las ik het zelfs verkeerd en dacht ‘na heel hard werken’ te lezen, maar dat blijkt een misverstand. Uiteindelijk weet Bob er toch een draai aan ons reisdoel te geven en krijgen we allemaal een ‘go’. Voor mij is het reisdoel duidelijk: contacten leggen met collega’s en scholen. De voorbereiding is bijzonder intensief geweest samen met Lily en met Lucelle als initiator van dit project op Hilfertsheem. Marleen, een onderzoekster van Oberon, zal in kaart brengen wat deze reis met de leerlingen doet. Dit zal verantwoord worden naar Kennisnet, de subsidieverstrekker.

Intussen worden de gebruikelijke procedures op Schiphol afgehandeld. Alles gaat zoals het eigenlijk altijd gaat: tijdens het wachten voor de scan is er een levendige uitwisseling van verhalen, vooral door de leerlingen, die het wel heel spannend vinden om als een potentiële drugstoerist gezien te worden die misschien bolletjes heeft geslikt. ‘Ze kijken heel erg naar hoe jij je gedraagt: als je niets eet en erg moet zweten, is het raak’. Henk kijkt zorgelijk naar een douane die zich op zijn buik focust: gelukkig blijken tijdens de scan alleen wat vetbolletjes zichtbaar. De andere Henk heeft minder geluk: hij wordt aan een grondig nader onderzoek onderworpen, tot grote hilariteit van collega Fred. De laatste heeft ons voor de scanpoort in een notendop al verteld hoe het werkt met geld bij elkaar krijgen voor de reis: rotary club inschakelen, sponsoring door bedrijven, iets organiseren met de leerlingen, bekende artiesten uit de tv- en radiowereld uitnodigen en binnen no-time heb je geld. Maar je moet het ijzer wel smeden als het heet is. Zijn ervaring is dat dit niet altijd gezien wordt door mensen die besluiten nemen: vaak lopen de docenten 2 stappen vooruit als iets geregeld moet worden, terwijl de beslissing daarover eigenlijk nog moet vallen en je daardoor soms de boot kunt missen.

Intussen sjok ik achter iedereen aan: het vooruitzicht van een vliegtuigstoel is aantrekkelijk: even mijn verloren slaapuurtjes inhalen. Handbagage wordt boven onze hoofden weggezet en ik ben al snel vertrokken in het geroezemoes van stemmen. Even dringt er iets tot me door: de purser roept: ‘kleppen dicht’ en Fred roept eroverheen: ‘dat zeg ik ook altijd tegen mijn leerlingen’. Ik ga er vanuit dat we in de lucht zitten. Na een aantal uren slaap begint iedereen zijn handbagage te pakken en ik denk nog: dat is best snel gegaan. Ik sjok weer achter iedereen aan en het valt me op dat het in Suriname lang niet zulk mooi weer is als ze altijd beweren: een grijze lucht en miezerig weer. Ook helemaal niet warm. Dan dringt plotseling de realiteit tot me door: we lopen weer terug naar Schiphol om wat te eten: het vliegtuig blijkt defect en we moeten wachten tot het volgende vliegtuig vertrekt.

Het is nacht als we in Paramaribo aankomen. Aan eten hebben we in het vliegtuig geen gebrek gehad, dus kunnen we het gemakkelijk zonder diner in het hotel stellen. De ontvangst op het vliegveld is warm en gemoedelijk: de onthaasting is duidelijk voelbaar. Een bus rijdt ons door mistroostige straten van Paramaribo: veel krotwoningen met af en toe een opleving van een keurig onderhouden huis. Ik word er een beetje down van. Maar dat gevoel is snel verdwenen als de volgende ochtend niet alleen zonnewarmte, maar vooral menselijke warmte ons omgeeft. Wat een gastvrijheid. Een land om je snel in thuis te voelen.