We beginnen met een rustdag. We worden geacht om 09.00 in de ontbijthal (een dak op pilaren zonder muren in de achtertuin van het hotel – weer zo’n tropische vinding die, als het in Nederland mogelijk zou zijn, navolging zou verdienen) te zijn voor instructie. Gewend als we zijn aan Nederlandse tijden, zijn we ruimschoots op tijd. We zijn toch al weer om half zeven (half elf Nederlandse tijd) wakker geworden (ondanks of dankzij het late tijdstip van naar bed gaan) en hebben ruimschoots gelegenheid gehad om te ontbijten. We krijgen een uitgebreid programma voor deze week en nadere instructies over het hoe en wat.

Door de constante regendreiging is de stadswandeling afgelast en vervangen door een rondrit door de stad per bus. De gids, Mildred Caprino, is een rasechte Surinaamse van Creoolse afkomst, met een uitgebreide kennis van de geschiedenis en de cultuur van Suriname. En daar maakt ze ons met graagte deelgenoot van. Ze kan overigens kleurrijk, enthousiast en onderhoudend vertellen. Zo heeft ze het uitgebreid over de slaventijd en hoe de slaven behandeld werden door de Nederlanders (geradbraakt, gevierendeeld, aan vleeshaken opgehangen, en wat dies meer zij). Bij elk historisch gebouw in het centrum van Paramaribo en dat zijn er nogal wat, heeft ze een verhaal. Na afloop van de ruim twee uur durende tocht voel je je als Nederlander toch wel enigszins beschaamd.

Paramaribo is een stad, vrijwel geheel opgetrokken uit hout. Bakstenen waren in vroeger tijden een zeldzaam verschijnsel in Suriname en hout is goedkoop en in overvloed aanwezig. Maar er zitten ook nadelen aan. Zo is de stad een aantal malen door brand vrijwel volledig verwoest.

De historische binnenstad staat als eerste Zuid-Amerikaans beschermd stadsgezicht op de werelderfgoed lijst van de Unesco. We zien het gouverneursgebouw met daarachter het Palmenbos, het gebouw van de WIC, dat van de stadsraad, Fort Zeelandia, maar ook het monument van de Suriprofs, de grootste houten kathedraal van Zuid-Amerika, kerken, hindoetempels en moskeeën. Zelfs bijzondere bomen ontsnappen niet aan de vertelkunst van onze gids. Mildred vertelt verder vol trots over de door Suriname zelf bekostigde eerste brug over de Surinamerivier. Wat minder enthousiast is ze over het aandeel van Nederland daarin. De brug is ontworpen en gebouwd door Ballast-Nedam, maar is volgens haar veel te duur betaald. Ook vertelt ze vol trots over de door de Surinamers zelf aangelegde rotondes. Dat zijn er inmiddels al aardig wat. De eerste werd nog met behulp van de Nederlanders aangelegd, maar de volgende deden de Surinamers volledig zelf.

Waar ze niet over vertelt, dat is de toenemende en in het oog vallende verwaarlozing en verkrotting van de stad. Zo kun je door de hele stad heen monumenten zien staan, met pal daarnaast een op instorten staand - bewoond – woonhuis, of een al jaren geleden door brand verwoest gebouw, dat gewoon niet wordt opgeruimd.

De rest van de middag kunnen we naar eigen inzicht invullen. Lunchen doen we in “Het Vat”, een gerenommeerd etablissement in de stad. Een broodje Pom gaat er best in. Na afloop lopen we richting Fort Zeelandia, waar we helaas net te laat aankomen om nog naar binnen te mogen.

’s Avonds eten we bij het Chinees restaurant Chi Min, een voortreffelijke keuze. Alleen zag ik de gesneden pepers voort paprika aan en dat heb ik geweten. Heb een half uur staan blussen.

De rest van de avond hebben we besteed aan de administratie en uitpakken van de koffers. Om 10 uur uitgeblust naar bed.